REKUIEM - Dhjetë vjet pa SHANI PALLASKËN, bardin e skenës teatrore shqiptare
Gradualisht u zhvillova, u ngrita dhe u bëra aktor



         Para plot dhjetë vjetësh, në Prishtinë u shua bardi i Teatrit Popullor të Prishtinës, njëri prej aktorëve më të shquar, më produktiv dhe më origjinal i skenës shqiptare në përgjithësi, Shani PALLASKA

 

         Bisedën  e bëri Haqif MULLIQI



         Intervista që po ua sjellim në vazhdime me bardin e Teatrit Popullor të Prishtinës, njërin prej aktorëve më të shquar, më produktiv dhe më origjinal të skenës shqiptare në përgjithësi, Shani Pallaska, është intervista më e gjatë, më përmbledhëse dhe më kapitale në jetën e aktorit të madh shqiptar, e mësuesit,  mikut dhe bashkëpunëtorit tim. Intervista është bërë pak kohë para se të ndërrojë jetë aktori i madh dhe besoj se do të zgjojë kërshërinë e lexuesit, jo vetëm atij teatror, por edhe më gjerë, ngase, përmes kësaj interviste me aktorin e paharrueshëm  Shani Pallaska, praktikisht shpaloset e tërë historia e teatrit kosovar që nga shfaqja e parë e deri në fund të viteve të vështira '90-të.


         "A JENI JU CIRKU?"


         MULLIQI: Zoti Shani, që nga fillimet ishit të angazhuar në Teatrin Popullor të Kosovës. A mund të na e thoni se kur dhe si ia nisi punës ky tempull i rëndësishëm kulturor?


         SHANI PALLASKA: Trupa e teatrit u formua në vitin 1946, kur u mblodh një grup amatorësh dhe entuziastësh të teatrit. Kush ishin në këtë grup, ta quaj nismëtar të teatrit, nuk e di me saktësi, po e di se njëri prej tyre ishte Krista, Kristë Berisha. Mirëpo, për shkaqe të cilat unë nuk i kam të njohura, pas pak kohësh ky grup u shpërnda. Kjo zgjati nja dy vjet të plota. Me kalimin e administratës së kryeqytetit të Kosovës nga Prizreni në Prishtinë, teatri do të rithemelohet dhe, që atëherë e deri më sot punon pa ndërprerje. Mirëpo, me këtë rast u zgjodh një ansambël krejtësisht i ri i aktorëve. Drejtoria e atëhershme e teatrit kishte dëgjuar se nëpër Kosovë ishte një numër i konsiderueshëm entuziastësh, amatorësh që kishin shprehur dëshirën të merreshin me teatër, kështu që, disa nga përgjegjësit e atëhershëm dolën në terren dhe e bënë njëfarë seleksionimi të këtyre talenteve. Kështu u themelua ansambli i parë i aktorëve. Njëri prej këtyre aktorëve amator, i cili i plotësoi kushtet e pranimit, isha edhe unë. Përveç meje, me atë rast u angazhuan edhe Abdurrahman Shala, Muharrem Qena, Katarina Josipi, Meribane Shala, Hyrie Hana, Matej Serreçi, Gjon Oroshi-Kola e ndonjë tjetër. Kështu që, në fillim, natyrisht, edhe me kërkesën e pushtetit të atëhershëm, shfaqja e parë të cilën nisëm ta punojmë ishte "Personi i dyshimtë" i B. Nushiqit. Mirëpo, meqë trupa jonë nuk kishte numër të mjaftueshëm të aktorëve, në këtë pjesë regjisori i shfaqjes i angazhoi edhe dy aktorë serbë të cilët e flisnin gjuhën shqipe - natyrisht një gegërishte gati arkaike. Më kujtohet se unë e luajta rolin e Jerotijes. Dhe, ky më qe roli i parë, pra në karrierën time prej aktori. Abdurrahmani e interpretoi rolin e Zhikës, Muharremi rolin e Viçës, Meribani rolin e Gruas, Katarina rolin e Vajzës e kështu me radhë.

         MULLIQI: Si e priti publiku këtë shfaqje?

 

         SHANI PALLASKA: Paj, ç'të them...? Më kujtohet kur shkuam për ta shfaqur këtë pjesë diku në një fshat të rrethit të Ferizajt. Kur arritëm në fshat rreth nesh ngarendën fëmijët, e besa kishte edhe të rritur në mesin e tyre. Ndërsa, njëri syresh na pyeti: "Hej, a jeni ju cirku, a?" Ne i thamë se jemi cirku, dhe i ftuam që të vinin në mbrëmje në shfaqje ta shohin "cirkun" dhe do të kënaqeshin.

Ndërsa, kur shkuam në një fshat tjetër, afër Gjakovës, meqë, siç e thashë, një nga personazhet e komedisë e kishte emrin Viça ndërsa tjetri Tasa, fshatarët u shqyen së qeshuri duke thirrur: "Ja doli viçi", ose "ja ku qenka tasi".

         Ndërkaq, kur shkuam në Zhegër të Gjilanit, në shesh të fshatit doli tellalli me daulle dhe nisi të thërriste: "O milet, nëse doni të shihni sèri, ejani sonte në mejtepin e xhamisë".
Kështu, kur i shikoj gjërat nga kjo distancë kohore, gjithçka, edhe ne e edhe publiku, më duket se për së tepërmi u ngjasonim personazheve nga burleskat angleze që atëbotë ishin në modë. Mirëpo, gradualisht, edhe ne e edhe shikuesit nisëm ta kuptojmë se çfarë ishte drama, çfarë ishte aktori, çfarë ishte shfaqja dhe çfarë ishte teatri në përgjithësi.


         MULLIQI: Cilat shfaqje i përgatitët pastaj?

 
         SHANI PALLASKA: Pastaj e përgatitëm shfaqjen "Zhelanët" e Matje Borit. Ishte viti 1950. Tashmë unë i kisha 22 vjet. Të gjithë ishim moshatarë dhe duhej të lyheshim e të ngjyheshim që të dukeshim sa më të moshuar në role, ngase personazhet e kësaj drame ishin persona të moshës 50-60 vjeç.

         Më kujtohet se me këtë pjesë na patën ftuar në një festival në Beograd. Në shfaqjen e dramës sonë kishte ardhur edhe një zëvendësministër i kulturës së Jugosllavisë së dikurshme. Loja jonë e kishte mahnitur atë. Madje, në pauzë ndërmjet dy akteve kishte dalë dhe i kishte telefonuar ministrit duke e thirrur që të vinte e ta shihte të paktën një pjesë të dramës. "Ejani në teatër", i kishte thënë, "po deshët të shihni se çfarë është mrekullia, po deshët ta shihni një grup të talenteve të paparë", i kishte thënë ky ministrit.

         Më kujtohet se në atë manifestim ne e patëm fituar shpërblimin kolektiv, i cili kishte një vlerë prej 50 mijë dinarëve të asaj kohe. Mirëpo, fati e deshi që, shefi i kontabilitetit të teatrit, sapo u kthyem së andejmi, i vodhi ato para dhe iku në Kanada... Kështu ne mbetëm pa asnjë metelik.

         MULLIQI: Mirë, por si ndodhi që Ju, konkretisht, të jepeni pas artit teatror? Dihet se në Kosovë teatri nuk kishte ndonjë traditë...


         SHANI PALLASKA: T'ua them të drejtën, unë kurrë më parë, e kam fjalën para se të angazhohesha në teatër, nuk kisha pasur rastin që të shihja ndonjë shfaqje teatrore, e madje as ndonjë film. Më kujtohet se kur kam shkuar për herë të parë në kinema më ngjau një ndodhi mjaft interesante të cilën e pandeh si një prej anekdotave më interesante të jetës sime. Kështu, shkova në kinema dhe në sportel e bleva biletën më të lirë. Kur u futa brenda, kujdestari i kinemasë më udhëzoi që të ulesha në rreshtin e parë. Kur u ktheva në banesë u thashë shokëve: "Ia hodha kujdestarit të kinemasë!"... "Pse?", më pyetën shokët. "Paj, unë e bleva biletën më të lirë ndërsa ai më la të ulem në rreshtin e parë"... Shokët u shqyen së qeshuri. Atëherë e kuptova se në kinema rreshti më i mirë për t'u ulur ishte ai i fundit.


         "POZITA E AKTORIT, HAP PAS HAPI, U DEVALVUA"


         MULLIQI: Zoti Shani, a do të na e thoni cila ishte pozita e aktorit atëbotë?

 

         SHANI PALLASKA: Atëbotë, pozita e aktorit ishte jashtëzakonisht e mirë. Më kujtohet se ekzistonin atëherë disa triska me shenja të caktuara. Disa e mbanin shenjën R-A. Neve aktorëve na takonin mu këto triska që ishin mbase më të vlershmet. Mirëpo, po këto triska i merrnin edhe minatorët, dhe ky ishte vërtet privilegj i profesionit. Mirëpo, ky pozicion i volitshëm i aktorit, më vonë, hap pas hapi, vit pas viti, u devalvua shumë.

         Në fillim, më kujtohet, ekzistonin grupe apo më mirë thënë kategori nëpër të cilat rangoheshin profesionet. Më duket se ishin tetëmbëdhjetë kategori të këtilla. Njerëzit të cilët sapo e kishin përfunduar fakultetin dhe punësoheshin, klasifikoheshin në kategorinë e katërmbëdhjetë, ndërsa aktori ia fillonte nga e dymbëdhjeta. Mirëpo, me ardhjen e disa njerëzve në teatër, gradualisht nisi të devalvohet edhe pozita e aktorëve.


         MULLIQI: Nëse nuk gaboj, teatri e filloi punën e tij pikërisht në këtë ndërtesë ku gjendet edhen sot?

         SHANI PALLASKA: Po. Më duket se këtë godinë kur po e ndërtonin e kishin parashikuar si shtëpi të kulturës, mirëpo më 1948 ajo iu dha teatrit. Kjo, zyrtarisht u promovua më 1 maj të vitit 1949, do të thotë ditën kur ne e shfaqëm premierën e parë.

         Dhe, kështu, hap pas hapi, ne nisëm të zhvilloheshim dhe ta marrim fizionominë e një teatri të vërtetë. Fillimi ishte vërtetë i vështirë, ngase, mbaj mend se ne nuk kishim as njohuritë më elementare mbi skenën dhe lojën mbi te. As nuk dinim se si duheshim qëndruar mbi skenë, çfarë të bënim etj... Posaçërisht problemore na ishin duart. Madje, nuk kanë qenë të rralla rastet kur regjisori na i lidhte duart dhe na obligonte që te themi tekstin në atë gjendje, pra duke mos gjestikuluar fare. Por, gradualisht, edhe duke i ndjekur ca kushte e më vonë duke e lexuar edhe Stanisllavskin dhe të tjerët, nisëm të njihemi edhe me teoritë e teatrit dhe ligjshmëritë e tij. Më duhet ta theksoj se Abdurrahman Shala dhe Muharrem Qena disi sikur shquheshin me njohuritë e tyre ndër të gjithë ne. Nëse nuk e kam ngatërruar, po këtë dy, në teatër edhe kishin ardhur nga një kurs i mbaruar i dramës.

 

         MULLIQI: Si u përcaktove për teatër dhe për aktrim?

 

         SHANI PALLASKA: Sa më përket mua unë, në fillim kisha planifikuar që të shkoja në shkollim të zërit. Të gjithë rreth meje mendonin se posedoja një zë vërtetë të bukur. Por, me angazhimin tim në teatër, Xhavit Nimani, i cili në atë kohë ishte përgjegjës për arsim dhe kulturë në Kosovë, më kërcënoi: ose të qëndroja në teatër e të punoja si aktor, ose do të më dërgonte që të punoja si mësues në ndonjë katund të bjeshkës, ndërsa për akademi muzikore, më tha as mos të ëndërroja fare. Natyrisht se unë, ndërmjet të parës dhe të dytës, u përcaktova për teatër dhe për aktrim, por e di se më me dëshirë do të shkoja ta shkolloja zërin. Fundja, e kisha të qartë se teatri ishte aty dhe në të mund të kthehesha kur të doja, por në akademi nuk shkohet çdo ditë.


         MULLIQI: Sot, pas afro gjysmë shekulli, a Ju vjen keq që nuk u është realizuar ajo ëndërr, ajo dëshirë?

 

         SHANI PALLASKA: Jo. Assesi, ngase nga dita në ditë unë u përshtata dhe u bëra një me profesionin e aktorit. Gradualisht u zhvillova, u ngrita dhe u bëra aktor.

 

TEKSTI I PARË I INSKENUAR NGA DRAMATURGJIA JONË ORIGJINALE ISHTE "BESA" E SAMI FRASHËRIT


         MULLIQI: T'i kthehemi edhe një herë teatrit, shfaqjes së parë, në fakt. Pra, Teatri Popullor i Prishtinës jetën e tij e nisi me një tekst të një autori joshqiptar (sado që dihet se Nushiqi ka prejardhje shqiptare). A ju kujtohet se kur e inskenuat pjesën e parë origjinale në këtë teatër dhe e cilit autor ishte ajo?


         SHANI PALLASKA: Nuk më kujtohet data e saktë, natyrisht, por, teksti i parë nga dramaturgjia jonë origjinale që inskenuam ishte drama "Besa" e Sami Frashërit. Premiera e "Besës" u dha diku, ose në vitin 1950 ose 1951.  Pas kësaj vumë në skenë edhe tekstet e autorëve të tjerë shqiptarë, siç ishin, ta zëmë, dramat "Nuk martohem me pare" dhe "Parajsa" të Murgëza Pezës, pastaj komeditë e Kristë Berishës, "Kryet e hudhrës" etj.


         MULLIQI: A Ju ka ngelur ndonjë impresion nga "Besa" e Frashërit? Në fakt, pakëz më gjerë: kush e bëri regjinë e kësaj pjese, kush interpretoi në të etj.?


         SHANI PALLASKA: E di se kjo dramë ishte e veçantë për shumëçka. Për mua konkretisht edhe nga fakti se aktorët në skenë, për të parën herë, ishin të veshur me kostumet tona tradicionale, pastaj personazhet ishin shqiptare etj. Dhe, sigurisht, këto gjëra ndikuan që publiku të nisë dhe t'i afrohet teatrit gjithnjë e më shumë. Arsyet për këtë ishin të thjeshta: shikuesi nisi t'i kuptojë dhe t'i ndiejë personazhet në skenë, ta ndiejë dhe kuptojë edhe dramën e tyre...
Regjinë e kësaj pjese e pat punuar Muharrem Qena. Siç dihet, kjo pjesë ka shumë personazhe dhe në realizimin e saj u angazhua e tërë trupa artistike. Po e ritheksoj se kjo shfaqje ndikoi që publiku të nisë në numër të madh të vijë në teatër. Më kujtohet se deri atëherë, edhe në premiera vinin ndonjë 20-30 veta të cilët, në fakt, ishin një grusht intelektualësh të asaj kohe si dhe të afërmit tanë. Pas "Besës", gradualisht nisi të kërkohet edhe "bileta më shumë". Kjo shfaqje jetoi mjaft gjatë në skenë, veçanërisht po u krahasua me ata që i paraprinë në teatrin tonë.


         MULLIQI: Pastaj, dihet se pasoi drama e M. Pezës "Nuk martohem me pare"?


         SHANI PALLASKA: Po. Në këtë pjesë kemi interpretuar: unë, Katarina Josipi, Istref Begolli, pastaj edhe kolegët tashmë të ndjerë: Malo Gami dhe Masar Kadiu.


         MULLIQI: Nga ajo që më ka rastisur të dëgjoj nga kolegët më në moshë, kjo pjesë ishte e tëra në frymën e agjitpropit, d.m.th. merrej me çështjen e emancipimit të gruas shqiptare, përkatësisht me tendencën e ripozicionimit të saj në shoqërinë shqiptare...

 

         SHANI PALLASKA: Ashtu është. Tema e asaj pjese ishte propaganduese, ajo, siç e the, e afirmonte çështjen e lirimit të femrës shqiptare nga kthetrat e patriarkalizmit anakronik dhe daljen e saj nga çarçafi oriental. Ajo pra u kundërvihej dokeve dhe zakoneve të prapambetura të shoqërisë dhe kështu me radhë.


         MULLIQI: Ani, cilat ishin përftesat e kësaj pjese te shikuesi?


         SHANI PALLASKA: Kishte përftesa... Po, po,... Madje, pas premierës unë e bëra një, ta quaj, test edhe me nënën time...


         MULLIQI: Ajo e kishte shikuar shfaqjen, apo jo?


         SHANI PALLASKA: Posi... Pas shfaqjes e pyeta se çfarë mendonte për atë që kishte parë në shfaqje, ndërsa ajo m'u përgjigj: "More bir, nuk e di se si ne femrat paskemi duruar deri më tashti gjithë këtë tmerr".


NE U PLAKËM DERISA NË TEATËR ERDHI BREZI MË I RI


         MULLIQI: Kur, sipas Jush, Teatri Popullor në Prishtinë nisi të marrë fizionominë ë tij si një teatër shqiptar?


         SHANI PALLASKA: Me inskenimin e dramave të autorëve tanë shikuesi nisi ta shohë veten në skenë, problemet e tij, thjesht, shikuesi nisi ta identifikojë jetën e vet në skenë dhe teatri për të më s'ishte diç i huaj, por diçka që ishte aty e që merrej edhe me të dhe i takonte edhe atij. Mirëpo, ishte evidente se publiku në mënyrë më të rregullt nisi ta vizitojë teatrin në vitet e '60-ta dhe jo vetëm në Prishtinë, por edhe në qytetet e tjera, kudo. Nëpër qendrat më të mëdha të Kosovës, atëbotë kishim plot e përplot shikues. Ndërsa tashti ka më pak shikues edhe në Prishtinë, e edhe në vendet e tjera. Për këtë, do të thosha, fajin e kemi vetë ne, ngase diku-diku, pa vetëdije, kemi ndikuar në krijimin e shijes së shikuesit, madje duke e shndërruar atë plotësisht. Do të thosha se kështu ka ndodhur edhe dekulturimi i shikuesit tonë, në veçanti duke i imponuar atij "skeçet" që e devalvojnë kulturën kombëtare... Por, çështja është se në rrethanat në të cilat po jetojmë është absolutisht e pamundshme që të bëhet çfarëdo qoftë në mbrojtje të vlerave të mirëfillta kulturore. Kjo bëhet me sistem, ndërsa, fatkeqësisht, ne një sistem të veçantë nuk e posedojmë.


         MULLIQI: Kam dëshirë që të vazhdojmë këtë bisedë duke shpalosur periudhën e kaluar, ngaqë brezat e rinj te ne dinë pak apo aspak për atë periudhë!


         SHANI PALLASKA: Vetëm urdhëro.


         MULLIQI: A do të na thoni se sa, në fillim, të rinjtë ishin të interesuar që të merreshin me teatër?


         SHANI PALLASKA: Më duhet thënë se në fillim interesimi i të rinjve që të merreshin me këtë punë ishte fare, fare i vockël. Madje, do të thosha i pahetueshëm. Fare pak të rinj shfaqnin dëshirën dhe interesimin e tyre që të bëheshin aktorë. Po ne qemë plakur derisa në teatër nuk erdhi gjenerata e dytë e aktorëve.

 

         MULLIQI: Cilat ishin arsyet për diç të tillë?


         PALLASKA: Ndoshta është e vështirë që të thuhet me saktësi, por një gjë dihet se as pushtetarët e atëhershëm nuk ishin të interesuar që të bënin çfarëdo qoftë që t'i profilizonin të rinjtë për t'u bërë aktorë. Ata, ishte evidente, nuk ishin të interesuar të hapnin ndonjë shkollë për aktorë, kështu që njerëzit më me ëndje orientoheshin për profesionet e tjera, "më të sigurta". Por, me hapjen e klasës së aktrimit në Shkollën e Lartë Pedagogjike në Prishtinë, atëherë interesimi i të rinjve që të bëheshin aktorë u shtua në masë të lakmueshme. Kjo hetohet edhe tashti në akademinë tonë, në të cilën konkurrojnë me qindra e qindra të rinj e të reja që të regjistrohen, qoftë në degën e aktrimit apo edhe në atë të regjisë. Jam shumë i lumtur që deri tash nga akademia kanë dalë disa gjenerata aktorësh, ndër të cilët janë disa vërtet të talentuar, ashtu siç ka të talentuar edhe ndër ata të cilët janë edhe në procesin e studimeve, kështu që me kënaqësi mund të them se teatri shqiptar në Kosovë më nuk do të përballet me problemet e kuadrit, pa të cilin sigurisht nuk mund të ketë as teatër të mirëfilltë.

         MULLIQI: Pak më herët u përmendën vitet '60. Nëse nuk gaboj, në vitin 1966, si të them, ndodhi "Erveheja"...


         PALLASKA: Po.


         MULLIQI: Çfarë i parapriu kësaj shfaqjeje në zë? Është fjala për një shfaqje befasisht të mirë për atë kohë...


         PALLASKA: Thënë të drejtën unë mendoj se "Erveheja" doli disi rastësisht. Ishte një si xixë në punën tonë. Mirëpo u bë një punë e mirë. Muharremit (M. Qenës - plot. i H. M.) i shkrepi një ide e shkëlqyeshme, ndërsa ne u angazhuam që ta ndihmojmë atë që me lojën tonë ta sendërtojmë idenë e tij. Mendoj, e them pa modesti, se edhe loja jonë ishte po aq e shkëlqyeshme sa dhe ideja e Muharremit, kështu që shfaqja doli e jashtëzakonshme. Kjo u bë shfaqje e cila theu disa botëkuptime për teatrin tonë. Mirëpo, po ashtu, duhet theksuar se kritika jonë teatrore këtë realizim tonin skenik e pati pritur në teh të shpatës, siç i thonë fjalës. Madje, për ta "Erveheja" jo që s'ishte shfaqje, por doli një skandal.


         MULLIQI: Kjo flet për atë se shfaqja kishte dalë nga klishetë e tyre dhe botëkuptimet që ata kishin për teatrin dhe rreth tij, apo jo?


         PALLASKA: Siç duket po. Mirëpo, më duhet të jem i sinqertë dhe ta them se edhe ne, pasi i lexuam kritikat, nisëm të mendonim se kishim shkelur në "dërrasë të kalbur". Se kishim bërë gafë profesionale. Por, është interesant ta them se, kur shkuam në disa takime dhe festivale me këtë shfaqje, ne i befasonim edhe juritë e edhe shikuesit e atjeshëm, e me këtë befasoheshim edhe vetë ne. Dhe, ç'ndodhi? Posa u kthyem nga ato takime dhe festivale, ndodhi që të njëjtit kritikë që na kishin pritur me aq ashpërsi, madje në të njëjtat gazeta, nisën t'i botonin kritikat e reja që ishin diametralisht të kundërta me të mëparshmet, ngase tashmë e kishin "kuptuar" se ne në fakt kishim bërë një shfaqje të mrekullueshme.


ME "ERVEHENË" MENDOJ SE NDODHI EDHE NGRITJA IME SI AKTOR


         MULLIQI: Nëse nuk gaboj, në "Ervehenë" ju e keni interpretuar rolin e Kunatit?

         PALLASKA: Po. Ndërsa veç meje në këtë shfaqje interpretuan edhe Melihate Ajeti, Xhevdet Lila, Istref Begolli, Ahmet Spahiu, Malo Gami, Shaban Gashi, Xhevat Qena, Matej Serreçi e të tjerë.


         MULLIQI: Nuk e di se a do të pajtoheni me mua, por unë mendoj se mu me këtë shfaqje në teatrin tonë në përgjithësi ndodhi kthesa e parë pozitive?


         PALLASKA: Sigurisht se po. Edhe unë mendoj se kjo ishte jo vetëm një kthesë, por edhe një kërcim i parë cilësor që u bë në Teatrin Popullor. Po ashtu mendoj se në këtë shfaqje ndodhi edhe ngritja ime si aktor... Ndërsa më vonë erdhën edhe rolet e tjera si në "Duke pritur Godonë", në "Gjeneralin e ushtrisë së vdekur" etj.


         MULLIQI: Të ndalemi te "Godoja" e S. Beketit. Më duket se kjo shfaqje u inskenua në TPK në vitin 1970. E theksoj këtë vit, ngase mu në këtë vit ky shkrimtar i madh irlandez, i cili bëri kthesë revolucionare në dramë dhe teatër, ishte edhe laureat i Çmimit Nobel për letërsi. Më bëhet se edhe ky detal kësaj shfaqjeje i jep një sharmë të veçantë.


         PALLASKA: Nuk e di me saktësi se në ç'vit e shfaqëm premierën e "...Godosë". Nuk e di a ishte viti 1969 apo 1970, por e di se fjala ishte për një shfaqje të mrekullueshme. Kur me këtë shfaqje na rastisi që të dalim edhe jashtë Kosovës, shumë prej kritikëve, kryesisht sllovenë dhe kroatë, tek të cilët edhe zhvillohej një teatër vërtet evropian, atëbotë thoshin se ndër të gjitha versionet e "...Godosë" që i kishin parë, versioni ynë ishte më i realizuari.


         MULLIQI: Më kujtohet se në atë shfaqje ju e keni interpretuar rolin e Vlladimirit, Estragonin e interpretoi Adem Mikullovci, Pocon Ahmet Spahiu, Likin Dibran Tahiri, ndërsa i ndjeri Selim Ramadani e luante rolin e Vogëlushit...


         PALLASKA: Po... Me këtë shfaqje, siç mund të konkludohet nga ajo që e thashë më parë, ishim në disa festivale dhe në të gjithë i mblodhëm shumicën e shpërblimeve.


         MULLIQI: Dibran Tahiri, Adem Mikullovci... Pra, tashmë erdhi plejada e re e aktorëve nga SHLP-ja. A ju kujtohet se në cilin vit qe hapur kjo degë e shkollës për aktorë në këtë shkollë të lartë dhe kur nisën të vijnë aktorët e rinj në TPK?


         PALLASKA: Para se të hapej shkolla për aktorë në SHLP të Prishtinës, ne në teatër e patëm hapur një studio për aktorë, mirëpo ajo nuk qe aq jetëgjatë. Ndërsa, më duket se diku në vitin 1967 në SHLP u hap klasa e aktorëve. Në këtë vit u regjistrua gjenerata e parë. Nga gjenerata e parë në TPK erdhën: Çun Lajçi, Dibran Tahiri, Kumrie Hoxha, Safete Rogova, Drita Krasniqi etj.
Mendoj se hapja e klasës së aktrimit në SHLP ishte domethënëse për teatrin tonë. Mjaft ishim ne të pashkolluar aty. Tashti vinte ndër ne një gjeneratë e shkolluar me një vizion interesant mbi botën dhe artin, e besa edhe me një fond të madh të njohurive mbi botën e Talias. Dhe jam i bindur se pikërisht me ardhjen e brezit të ri në teatër, teatri shqiptar në Kosovë nisi të lulëzojë.


         MULLIQI: A u shfaqën atëbotë kundërthëniet ndërmjet brezave të aktorëve?


         PALLASKA: Unë mendoj se jo. Të paktën unë mendoj se me krah të hapur i kemi pritur aktorët e rinj që erdhën në teatër.


PËR "GJENERALIN..." E PIRRO MANIT


         MULLIQI: Para se të kalojmë te kjo fazë, a mund të flasim diç lidhur me disa kolegët tuaj të vjetër, të cilët më nuk janë midis nesh, por të cilët lanë gjurmë të pashlyera në teatrin tonë?


         PALLASKA: Me ëndje, respekt dhe mall...


         MULLIQI: A do të na flisni diç për Katarina Josipin? Për të flitet dhe shkruhet si për një yll të vërtetë të skenës...

        

         PALLASKA: Unë që moti kam thënë, dhe këtë po e përsëris edhe me këtë rast, se ne edhe nuk e kemi sot një Katarina Josipi të dytë, që nga vdekja e saj e deri më tashti. Kata ka qenë vërtet një fenomen i llojit të vet. Vetëm do t'jua jap një shembull. Kur vinte ndonjë regjisor i ri që të punojë në teatrin tonë, natyrisht, ishte praktikë që ai të shkojë në drejtori dhe te njerëzit e këshillit artistik dhe të bisedojë me njerëzit udhëheqës, lidhur me atë se cilin nga aktorët ta angazhojë në pjesën të cilën kishte ardhur që ta inskenojë aty. Natyrisht njerëzit e stafit udhëheqës, kur ishte fjala për aktoren e propozonin Katarinën. Mirëpo, të thuash rëndom ndodhte se po ai njeri, që pas provës së parë shkonte sërish tek ata që i preferonin Katën për angazhim dhe u thoshte se përse po e tallnin, ngase i kanë propozuar një aktore analfabete për këtë apo atë rol. Natyrisht këta e kurajonin duke i thënë se pas dy apo tri provash do ta shohë ai se me kë ka të bëjë. Dhe, vërtet pas dy-tri provash Kata vinte me tekstin e mësuar perfekt. Bile ajo pas 3-4 ditësh në prova e fliste shumë më mirë se të gjithë ne gjuhën shqipe.


         MULLIQI: A do ta sqaroni këtë, ju lutem?


         PALLASKA: Po... Mirë e keni, se mund të ketë moskuptime. Dëgjoni, Kata ka jetuar një kohë shumë të gjatë në Nish, ngase prindërit i ka pasur furrtarë atje, kështu që ishte normale që shqipen nuk e fliste sikur ne. Pastaj ishte një autodidakte saqë kishte vështirë që ta lidhte një fjali të vetme kur lexonte.


         MULLIQI: Çka u ka ngelur juve në kujtesë nga interpretimet e saj?


         PALLASKA: Ajo e ka interpretuar në mënyrë të veçantë Gurmishkën në "Pyllin" e Ostrovskit. Këtu  ka qenë vërtet fenomenale. Pastaj më kujtohet edhe interpretimi i saj në "Kafenenë pranë rrugës". Pas këtyre dy roleve brilante, më kujtohet se Katën e patën thirrur në Teatrin Jugosllav të Dramës, mirëpo, natyrisht, kjo refuzoi që të shkojë atje. Mënyra si i realizonte ajo rolet ishte diç mahnitëse e cila vështirë, vërtetë shumë vështirë, mund të përsëritet.


         MULLIQI: Po Abdurrahmani, do të thotë aktori me të cilin filluat së bashku dhe i cili fillimisht ishte edhe regjisor i trupës në një pjesë të madhe të shfaqjeve...


         PALLASKA: Ne kemi mësuar mjaft shumë nga Abdurrahmani. Mirëpo ky kaloi nga filmi dhe nuk ishte i interesuar më për teatër.


         MULLIQI: Megjithatë, më duhet ta them se mua më ka ngelur në kujtesë një rol i tij dhe interpretimi i tij në "Dervishin dhe vdekja" të realizuar në TPK në vitin 1986. Kjo, më duket ishte hera e parë që kisha rastin dhe nderin që ta shoh atë aktor, por më duket se ishte hera e fundit e tij që interpretoi në teatër. Më duhet ta pranoj se me lojën e tij më animoi plotësisht, por jo vetëm mua.


         PALLASKA: Abdurrahmani kishte edhe role të tjera, por ju dhe gjenerata juaj nuk i keni mbërritur, me siguri sepse Abdurrahmani është tërhequr herët nga teatri dhe shkoi në "Kosovafilm".



MULLIQI: Mirëpo A. Shala ishte mjaft i kërkuar edhe në kinematografi...


         PALLASKA: Po, po, po, sepse e kishte një fytyrë vërtet interesante veçanërisht për filmin... E kishte edhe shikimin jashtëzakonisht interesant...

        

         MULLIQI: Meqë e përmendët shikimin, do t'ua përkujtoja një bisedë tonën që kishim para sa kohësh dhe një anekdotë që ma rrëfyet pikërisht lidhur me shikimin e tij... Nuk e di se a ju kujtohet kjo apo jo?


         PALLASKA: Patjetër. Kështu, një ditë, e ëma e Abdurrahmanit ishte nisur të dalë te komshinjtë. Babai i tij e kishte pyetur se ku po shkonte, ndërsa kjo i ishte përgjigjur se po shkonte të kërkonte farë kosi. "Po, pse moj grua po shkon te komshinjtë"-, i kishte thënë plaku, -"po ti vetëm afroja qumështin Abdurrahmanit që ta shikojë dhe ai menjëherë do të të bëhet kos"...


         MULLIQI: Viteve '70, me të vërtetë mund të thuhet se u realizuan një sërë shfaqjesh shumë të mira. Njëra prej shfaqjeve e cila të gjithë neve na ngeli në kujtesë për një kohë shumë të gjatë, e të cilën, mbase edhe sot e kujtojmë disi si me emocion, ishte "Gjenerali i ushtrisë së vdekur" punuar sipas romanit homonim të shkrimtarit tonë të madh Ismali Kadaresë, me regji të regjisorit atëherë shumë të talentuar tiranas Pirro Manit. Ishte viti 1972. Ju e interpretuat rolin e Gjeneralit, Istrefi rolin e Priftit, Melihate Ajeti rolin e Plakës Nicë e kështu me radhë. Me  një fjalë, në shfaqje u angazhua e tërë trupa e aktorëve e madje edhe ajo e baletit... Pra, ndodhi që për të punuar në Prishtinë erdhi një regjisor nga Tirana, punohej Kadareja e kështu me radhë. Pra, shumë gjëra u detabuizuan. A mund të na e shpjegoni ndjenjën tuaj lidhur me të gjitha këto që ngjanin dhe të cilat ndonjë vit më parë, sigurisht as që keni mundur t'i pandehni dot?


         PALLASKA: Më duhet ta them se edhe sot, kur më kujtohet ajo shfaqje, më pllakos njëfarë treme. Ishte hera e parë që po ballafaqoheshim me një tekst të atillë nga letërsia jonë. Pastaj aty ishte edhe një regjisor shqiptar i shkolluar. Por, është interesant se trupa jonë, qoftë gjenerata ime apo edhe ajo që erdhi pas saj, kishte një afinitet të jashtëzakonshëm ngase shumë shpejt adaptohej. Kjo ndodhi edhe në "Gjeneralin..." dhe edhe unë mendoj se ajo doli si një shfaqje e jashtëzakonshme, apo më mirë thënë ishte një ngjarje kulturore e përmasave kombëtare. Edhe publiku ynë këtë shfaqje e priti mirë dhe më vjen shumë mirë që pata rastin që ta interpretoj rolin e Gjeneralit, i cili konsideroj se është njëri ndër rolet e mia më të realizuara në teatër.


         MULLIQI: Ju interpretuat edhe në "Makbethin" e Shekspirit, të punuar nga regjisori kroat Zhorzh Paro. Edhe kjo ishte një shfaqje vërtet e realizuar mirë, apo jo?


         PALLASKA: Patjetër. Madje më kujtohet se me këtë shfaqje ne patëm shkuar edhe në "Lojërat verore të Dubrovnikut". Më duhet t'ju evokoj një moment. Pasi që e përfunduam shfaqjen, mua m'u qas një njeri, ashtu i shtyrë në moshë, dhe ma zgjati dorën për të ma uruar rolin. Mirëpo kur ia zgjata unë dorën time atij, ai deshi të ma puthë atë. Unë, natyrisht, iu shmanga. Zotëria ishte një profesor, erudit i njëmendtë. Ishte mahnitur me ne dhe me lojën tonë. Pastaj nisi të m'i rrëfejë marrëdhëniet e Republikës së Raguzës me shqiptarët, për të cilat do ta pranoj se nuk dija aq shumë gjëra. Dhe ai njeri më tha: "Populli shqiptar është një popull jashtëzakonisht i talentuar, ndërsa këtë ju e demonstruat edhe sonte në shfaqjen tuaj e cila ishte një përjetim i rrallë për mua".


         "ERVEHENË" NË SHQIPËRI E MIRËPRITËN TË GJITHË


         MULLIQI: Në vitin 1972 Teatri Popullor i Kosovës udhëtoi për të parën herë në Shqipëri. Me këtë rast atje e patët shfaqur "Ervehenë" e Ahmet Qirezit dhe të Muharrem Qenës. A Ju kujtohet se si e pritën këtë shfaqje atje?


         PALLASKA: E pritën jashtëzakonisht mirë. Madje disa nga kolegët tanë na thoshin se përgjegjësit e tyre atje, sigurisht njerëz të partisë, u kishin thënë se "Erveheja" nuk ishte ndonjë shfaqje kualitative, porse ata ishin përcaktuar për të për shkak të faktit se nuk kishte ndonjë më të mirë në Prishtinë etj. etj. Mirëpo njerëzit atje e pritën në mënyrë të jashtëzakonshme. Kjo shfaqje, megjithatë, mendoj se ishte shumë joshëse për krijuesit e teatrit dhe të dramës në Shqipëri, ngase i kishte thyer dukshëm ato konventat e teatrit sipas modelit socrealist, i cili aplikohej me rigorozitet në Shqipëri.


         MULLIQI: Mirëpo ju edhe me "Gjeneralin..." udhëtuat në Shqipëri. Ishte edhe kjo një shfaqje i cila i thyente po ato konventa të artit socrealist. A Ju kujtohet ky turne, aq më tepër kur regjisori i kësaj shfaqjeje ishte pikërisht tiranas?


         PALLASKA: Epo, shfaqja të cilën ne e shfaqëm në Shqipëri dallonte pakëz nga kjo të cilën e shfaqnim ne në Kosovë. Në fakt, Pirroja ndërhyri dhe i bëri ca ndryshime të cilat konsideronte se mund ta dëmtonin atë atje. Madje kishte edhe kërkesa që sentenca të kaluara mos t'i interpretojmë si në Prishtinë, por më ndryshe.


         MULLIQI: Si e priti publiku "Gjeneralin..." e Prishtinës?


         PALLASKA: Jashtëzakonisht mirë. Bile, bile më duket se shfaqja jonë  kishte dalë më e mirë sesa ajo e atyre atje. Kështu na thanë edhe shumë shikues atje, por edhe shumë krijues.


         MULLIQI: D.m.th. me "Gjeneralin..." ishit në Shqipëri në vitin 1979. Po në këtë vit, më kujtohet se në Teatrin Popullor të Kosovës nisi të arrijë gjenerata e regjisorëve të rinj shqiptarë, të cilët shkolloheshin në universitetet e ndryshme të ish-Jugosllavisë. Kihet përshtypja se këta e sollën një frymë fare- fare të re dhe origjinale në teatrin tonë.


         PALLASKA: Po, unë e thashë edhe njëherë se pikërisht këta ishin ata të cilët e sollën atë frymën e re për të cilën po flisni ju, dhe, nëse aktorët e rinj që erdhën një dekadë më parë e vunë gurthemelin e dramës sonë kombëtare në Kosovë, këta ia vunë kulmin asaj me shfaqjet tona origjinale, të cilat deri atëherë ne nuk i patëm. Më kujtohet se deri në këtë kohë ne, nga gjashtë shfaqje të cilat i kishim në repertor gjatë vitit për t'i realizuar, inskenonim një apo dy origjinale. Tashti nisi të dominojë pikërisht drama origjinale. Po ashtu do ta theksoj se  me ardhjen e kësaj gjenerate të regjisorëve të rinj, nisi të zhvillohet edhe dramaturgjia jonë dhe për disa vjet u shkruan, botuan dhe inskenuan një sërë shfaqjesh vërtet të posaçme, të cilat mbahen mend.

        

NDODHËN EDHE NDALIMET E SHFAQJEVE TË CAKTUARA


         MULLIQI: Zoti Shani, viteve të tetëdhjeta, edhe përkundër rrethanave që mbretëronin në Kosovë, kur këtu nisi një diskriminim i paparë i shqiptarëve, megjithatë në skenën e TPK-së disi kishte mjaft teatër shqiptar. A mund të thuhet se përpos ardhjes së plejadës së re të regjisorëve kombëtarisht të orientuar, po këto rrethana ndikuan që ne të kultivojmë një teatër me më shumë ngjyrim nacional?


         PALLASKA: Po. Gjithsesi. Por nuk duhet harruar se në këtë kohë edhe publiku ynë e arriti një nivel të lakmueshëm, ndërsa teatri kombëtar nuk kishte alternativë më.


         MULLIQI: Mirëpo në këtë kohë ndodhën edhe ato ndalimet e shfaqjeve të caktuara. Fillimisht qe ndaluar "Trungu ilir" e më pastaj edhe "Vdekja më vjen prej syve të tillë", dramatizim i romanit me të njëjtin emër të Rexhep Qosjes, punuar nga Fadil Hysaj. Në këtë shfaqje, më kujtohet edhe ju e keni interpretuar një rol mjaft interesant të tredhësit të boleve. Mirëpo, çështja e ndalimit të kësaj shfaqjeje, tema e së cilës e trajtonte pikërisht fatin e intelektualit dhe pushtetit, del sikur një testament i vetvetes: motivet e veprës u sendërtuan në realitet... Për këtë mendoj se teatri është mistik dhe se njeriu vërtet e luan vetveten në skenë në të gjitha dimensionet.

 

         PALLASKA: Po, vërtet po. Teatri është mistik.


         MULLIQI: A do të na thoni thjesht: a i keni zgjedhur rolet tuaja që i keni interpretuar ndonjëherë?


         PALLASKA: Jo. Unë kurrë nuk kam insistuar te ndarja e roleve. Që nga fillimi e deri më tashti.

 

         MULLIQI: Kjo pjesë e bisedës sonë më duket se po na kthen te dilema e njohur e aktorëve se: a ka role të mëdha dhe të vogla?


         PALLASKA: Unë mendoj se nuk ka role të mëdha dhe të vogla. Një ndarje të tillë nuk e pranoj dot. Unë mendoj se ekzistojnë aktorët e mëdhenj dhe të vegjël. Ku bazohem unë kur e them këtë. Nëse do ta marr një rol më voluminoz në ndonjë dramë, e di sigurisht se është e pamundur që unë të mos e gjej veten të  paktën në një pjesë të tij, dhe t'i nxjerr ca xixa me të cilat ia mbylli sytë shikuesit. Kështu shikuesi mund të më mbajë në mend mua, të paktën që nga ai moment e deri sa të kthehet në shtëpinë e tij. Po vështirësia e episodit ku qëndron? Ajo, mendoj se qëndron në faktin se, ta zëmë, në një faqe teksti, ti duhet t'ia dalësh që t'i bësh përshtypje shikuesit dhe ai të të mbaj ndërmend, identikisht, të paktën nga teatri e deri në shtëpi. Dhe, cila është më e lehtë për ta realizuar? Kjo, sigurisht nuk donë koment.


         MULLIQI: Atëherë, a mund të na thoni se cilave role u jeni qasur më me dëshirë për t'i realizuar: atyre që kishin më shumë tekst, apo atyre episodeve.


         PALLASKA: Dëgjoni, unë çdo rol e marr me një përgjegjësi të madhe, pa marrë parasysh nga volumi tij. Kështu që edhe në të parët edhe në të dytët unë investoj gjithë mundin dhe dijen time, ndërsa sa ia dal mbanë kjo është një çështje tjetër.


         MULLIQI: A Ju ka ndodhur që të keni mospajtime, apo, siç thuhet, konflikte me regjisorët?


         PALLASKA: Jo. Mund të kem dialoguar ndonjëherë me ndonjërin prej tyre, dhe të mos jem pajtuar, por konflikte siç dinë të ndodhin në teatër nuk kam pasur kurrë me regjisorët.


         MULLIQI: Gjatë kësaj bisede folëm për angazhimet tuaja që nga premiera e parë, ndërsa, ndoshta edhe nuk është e rastit se Ju interpretuat edhe në "Garderobistin", e cila është shfaqja e fundit në repertorin e Teatrit Popullor të Kosovës. A mund të na thoni se cili është roli të cilin e keni interpretuar dhe të cilin e keni dashur më së shumti?


         PALLASKA: Rolet nuk mund t'i ndaj. Të gjitha i kam dashur njëjtë. Po kështu mendoj edhe për shfaqjet në të cilat kam luajtur. Unë i kamë të gjitha të dashura, madje edhe ato shfaqje në të cilat kam dështuar. Kurrë nuk harroj kur e kam interpretuar Othellon. Më kujtohet se ma patën dhënë që këtë rol ta punoj shpejt e shpejtë. Dhe ç'ndodhi? Unë Othellon e interpretova si xhandar, mirëpo edhe kjo shfaqje më ka ngelur në shpirt.


         MULLIQI: Zoti Shani, praktikisht deri në "Garderobistin" praktikisht keni aktruar me të gjitha gjeneratat e mundshme të aktorëve. A do të na thoni se me cilët aktorë do të kishit dëshirë që të interpretoni sërish?
         PALLASKA: T'jua them një punë. Unë jam një aktor shumë i përshtatshëm për çdo partner. Unë mendoj se partnerin e kërkojnë vetëm aktorët e dobët. Aktori i mirë mund të interpretojë me cilindo aktor. Aq më tepër kur unë edhe nuk hezitoj që t'u përshtatem aktorëve. Së fundit, mendoj se kjo më ndodhi kur e interpretuam dramën "Historia e atyre që s'janë" të Kasëm Trebeshinës. Skenën e parë të cilën pikërisht Ju në recensionin tuaj për këtë shfaqje e patët cilësuar si më të realizuarën, në të cilën unë interpretoj me një aktor të ri dhe shumë të talentuar, Sunaj Raçën, unë, që nga fillimi jam orvatur dhe besoj se ia kam dalë që t'i përshtatem partnerit tim. Këtë gjithherë e kam bërë pa kompleks dhe pa frikën se do të dëmtohem. D.m.th., aktori i mirë nuk ka kurrfarë kompleksi.



PËR AKTORIN ËSHTË SHUMË PËRDHUNUESE KUR T'IA NDALOJNË SHFAQJEN


         MULLIQI: Më duket se nuk e përfunduam bisedën lidhur me shfaqjet e ndaluara. Ju pikërisht interpretuat në dy prej këtyre, pra në "Vdekja më vjen prej syve të tillë" dhe  në "Krushqit janë të ngrirë", punuar sipas motiveve të novelës së I. Kadaresë në regji të Pirro Manit dhe të Selman Jusufit. A do të na thoni se si e përjeton aktori këtë terrorizëm mbi artin?


         PALLASKA: Shikoni, unë nuk e kam përjetuar burgun, ashtu siç e përjetuan shumë bashkëkombës tanë, ndoshta edhe ndonjë formë të torturimit fizik etj., por mendoj se për aktorin është po aq përdhunuese kur t'ia ndalojnë shfaqjen, kur ia vrasin personazhin të cilit ia ka falur trupin dhe gjakun... Më kujtohet para dy vjetësh kur në TPK u ndalua shfaqja "Krushqit janë të ngrirë", nuk di a më besoni se sa tmerrshëm e kam përjetuar këtë. Ata, madje nuk na lan as të hyjmë në teatër, duke na kërcënuar. U ktheva në shtëpi, u ndryva në dhomë dhe deri në mëngjes nuk kam fjetur. Tërë natën, nuk e di sa e sa herë, në vete, e kam përsëritur tekstin tim... Kisha nevojë ta bëj këtë... Pas kësaj ndalese kisha përshtypjen se unë do ta harrojë këtë rol, se ata do të më futen në kokë dhe do ta shlyejnë  atë edhe nga koka ime, andaj instinkti më shtynte që ta përsëris tekstin, edhe njëherë, edhe njëherë...

 DËSHIRË E PAREALIZUAR QË NUK KISHA RASTIN TË INTERPRETOJ NË "MBRETI LIR" TË  SHEKSPIRIT


         MULLIQI: Gjatë kësaj bisede mendoj se në një mënyrë apo tjetrën ia dolëm që, përmes punës suaj në teatër t'i bëjmë një rekapitullim edhe zhvillimit dhe rritës së këtij tempulli kulturor. Megjithatë, a do të na thoni se, cila është, sipas jush, pozita e aktorit sot në Kosovë?


         PALLASKA: Një pozitë shumë e vështirë. Por, megjithatë ne duhet të vazhdojmë të punojmë dhe mos ta ndërpresim kontinuitetin e punës. Duhet të vazhdojmë edhe në këto kushte dhe në këto rrethana. Por,mendoj se gabimi kryesor që po bëhet ndër ne është ai se ne nuk po i nxjerrim shfaqjet jashtë, në botë... Unë mendoj se për këtë duhet të investohet sepse teatri është shumë depërtues dhe përmes tij mund të bëhen shumë gjëra. Përmes teatrit ne mund  t'u ofrojmë shumëçka nga realiteti ynë tragjik. Boshnjakët e Sarajevës janë prezent në të gjitha festivalet e mundshme në botë edhe përkundër faktit se atje po zhvillohet luftë. Mirëpo ata me këtë e propagojnë çështjen e tyre të drejtë.  Këtë shembull duhet ta ndjekim edhe ne, sepse, edhe pse nuk e bëjmë ne të tjerët po e bëjnë dhe atë në dëmin tonë... Mendoj se politika jonë mund të imponohet edhe përmes kulturës, ndërsa ne pikërisht në këtë segment po ngecim më së shumti...


         MULLIQI: Edhe jeni aktiv në teatër për këto, gati gjysmë shekulli të punës mbi dërrasat e Talia, megjithatë, a ka ngelur ndonjë dëshirë e juaja e parealizuar në teatër? E kam fjalën për ndonjë rol të veçantë të cilin keni dashur ta interpretoni?


         PALLASKA: Dëshira të parealizuara kam, sigurisht, por, t'ua them të drejtën ndër të gjitha personazhet të cilat do t'i realizoja me ëndje e të cilin nuk kisha rastin ta interpretoj është "Mbreti Lir" i Shekspirit. Megjithëse nuk e kam parë kurrë në asnjë version, por e kam të afërt nga literatura. D.m.th. kjo dëshirë më ka ngelur e parealizuar, por, megjithatë jam i kënaqur me atë që e kam bërë deri me tashti në teatër.


         MULLIQI: Në fund, a do ta merrni rolin tim dhe t'ia parashtroni Shani Pallaskës pyetjen të cilën unë megjithatë nuk ia parashtrova sot, këtu?


         PALLASKA: Po. Me gjithë dëshirë. Sinqerisht do ta pyesja Shani Pallaskën se pse nuk ke qenë edhe më aktiv në punën tënde, por, sigurisht edhe pse do të mundesha t'i numëroja me qindra arsye, megjithatë motivin e vërtetë nuk do të dija ta them dot...  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gratis Homepage von Beepworld
 
Verantwortlich für den Inhalt dieser Seite ist ausschließlich der
Autor dieser Homepage, kontaktierbar über dieses Formular!